Z racji ograniczonego czasu postanowiłam dzisiaj nie dodawać komentarza do poszczególnych piosenek. Nie wiem też, czy taka forma muzycznego przekładańca nie byłaby lepsza - napiszcie, proszę, w komentarzach, jaki sposób przedstawiania piosenek preferujecie. Ja wolę jednak dorzucić kilka słów od siebie, ale często mam wrażenie, że jest to zbyteczne. Poza tym, zajmuje to trochę czasu.
Dziś muzyczny przekładaniec zawiera jedną piosenkę, która pojawiła się już wcześniej. Mowa tutaj o "Walpurgisnacht" zespołu Faun. Nie wynika to jednak z mojego niedbalstwa. Długo wahałam się, czy umieścić ponownie ten utwór w zestawieniu, ale uznałam, że cel jest szczytny i będzie mi to ze względu na niego wybaczone. Mowa oczywiście o tym, że w nocy na przełomie kwietnia i maja obchodzona jest Noc Walburgi.
Czwartek, 20 kwiecień:Hinder Born To Be Wild
Piątek, 21 kwiecień: Black Sabbath Spiral Architect
Sobota, 22 kwiecień: Evanescence Dirty Diana (cover, wersja na żywo, 2016 rok)
Niedziela, 23 kwiecień: HIM Rebel Yell (cover, wersja na żywo, Rock am Ring, 2010 rok)
Poniedziałek, 24 kwiecień: Korn Slept So Long
Wtorek, 25 kwiecień: Paramore Hard Times
Środa, 26 kwiecień: Johanna Kurkela, Jarkko Ahola, Tony Kakko, JP Leppäluoto Avaruus (wersja na żywo)
Czwartek, 27 kwiecień: Green Day Homecoming
Piątek, 28 kwiecień: Hoobastank I Don't Think I Love You
Sobota, 29 kwiecień: Disciple After The World
Niedziela, 30 kwiecień: Faun Walpurgisnacht
Poniedziałek, 1 maj: The Last Shadow Puppets Miracle Aligner
W końcu po świętach. Mam nadzieję, że wielkanocne pomagiery z ogromnymi uszami przyniosły każdemu książkoholikowi potężną dawkę książek. Jeśli nie - nic straconego. Na pewno każdy z Was ma spory stos książek do przeczytania.
Ja ostatnio naliczyłam ich 60. Mogłabym zbudować z nich już małą twierdzę. Jestem ciekawa, kiedy je wszystkie przeczytam. Coś czuję, że nigdy.
Tym bardziej, że ostatnio mam więcej chęci do pisania. Czytanie zdecydowanie mniej mnie pochłania. Co za tym idzie - słucham jeszcze więcej muzyki niż zwykle. Muzyka też jest dość urozmaicona, a poniższe zestawienie odrobinę to obrazuje. Wyjątkowo ciężko jest mi wyłapać jakąś piosenkę dnia, bo nałogowo słucham może czterech piosenek, dzień przy dniu. I tak te cztery piosenki rozbrzmiewają codziennie - a oprócz nich jest masa innych, których słucham tylko raz. Co zrobić?
Czwartek, 6 kwiecień: Turboweekend Neverending
Turboweekend wzbudzał, a w zasadzie nadal wzbudza, we mnie dziwne uczucia. Zawsze miałam wrażenie, że jest to polski zespół - co jak co, dla mnie brzmiał dziwnie polsko. Kiedy skonstatowałam, że formacja pochodzi z Danii i została założona przez szkolnych znajomych, nie mogłam w to uwierzyć. Chociaż piosenka wyszła już dobrych kilka lat temu, mi towarzyszy raz na jakiś czas. Szczególnie podoba mi się teledysk - on w połączeniu z muzyką daje bardzo przyjemne, letnie wrażenie.
Piątek, 7 kwiecień: AFI Too shy to scream
Chociaż AFI poznałam poprzez zupełnie inną piosenkę, to właśnie ten utwór najbardziej kojarzy mi się z tym zespołem. Zespołu słucham rzadko (sama nawet nie wiem, dlaczego tak się dzieje), a jeśli już go słucham, to zawsze podczas takiej sesji włączam tę piosenkę. Nierzadko poprawia mi humor i dodaje energii. Coś idealnego, żeby rano wstać z łóżka w dobrym humorze, choć może tekst na to nie wskazuje. Do pośpiewania i potańczenia na pewno się sprawdzi. Piosenka pochodzi z albumu Crash Love, który wydany został w 2009 roku. To właśnie na tym krążku znajduje się najwięcej lubianych przeze mnie utworów AFI.
Sobota, 8 kwiecień: Bullet For My Valentine Waking the demon
Kiedyś w zespole Bullet For My Valentine orientowałam się tylko za sprawą bardziej znanych piosenek. O ironio, kiedy poświęciłam więcej uwagi zespołowi, zmienił on odrobinę swoje brzmienie. Znam więcej nowszych utworów, ale to te starsze wzbudzają we mnie więcej emocji. Przez lata nie wiedziałam o istnieniu tejże piosenki, ale kiedy ją poznałam, przepadłam. Jest to jedna z najczęściej słuchanych przeze mnie melodii zespołu, bardziej ze względu na to stare brzmienie i fakt, że nie jest do bólu smutna, niż ze względu na samą sympatię.
Niedziela: 11 kwiecień: Happysad Psychologia
Moja niechęć do polskiej muzyki jest coraz większa i wiedzą o niej już chyba wszyscy w moim otoczeniu. Ale nie powiem, są jakieś polskie perełki, których słucham. Ba, okazuje się, że jest jedna taka piosenka, która potrafi dodać mi energii i zachęcić mnie do działania. Mowa tutaj o "Psychologii" Happysad, która stała się dla mnie hymnem na czas studiów. Zawsze kiedy dopada mnie szczególny leń naukowy, włączam sobie tę piosenkę i zaczynam działać.
Poniedziałek, 10 kwiecień: Faun Unda
Faun odkryłam zaledwie kilka miesięcy temu, kiedy już prowadziłam bloga. Pamiętam, że pisałam o chęci poznania zespołu lepiej. Czułam, że to się zdarzy. I faktycznie, sukcesywnie poznaje inne piosenki tej niemieckiej formacji. W muzycznym przekładańcu występuje dziś po raz piąty, a ja ubolewam nad faktem, że zespół w najbliższym czasie nie wystąpi w Polsce. Koncerty w Niemczech, Rosji, Czechach lub we Francji - owszem, są. Ale w Polsce, niestety, nie.
Wtorek, 11 kwiecień: Larisa Ciortan Smells like teen spirit
Nienawidzę programu "The Voice of...". Niesamowicie mnie nudzi, wydaje mi się okropnie sztywny i ma w sobie mniej elementu rozrywkowego od jakiegoś konkursu w stylu dziecięcej Eurowizji. Jednak kiedy przyjrzałam się niepolskim wersjom tego programu, zachłysnęłam się ludźmi, którzy brali w nich udział. Szczególnie zszokowała mnie Rumunia, a już w ogóle przepadłam w powyższym wykonaniu kultowego utworu Nirvany.
Środa, 12 kwiecień: Chris Isaak Solitary man
Chris Isaak to chyba jeden z moich ulubionych wokalistów, w których głosie zawsze przepadam, ilekroć go słucham. "Solitary man" to podobno jedna z najpopularniejszych piosenek pięciu ostatnich dekad, ale ja jakoś tego nie zauważyłam. Spotkałam ją kilka lat temu za sprawą coveru w wykonaniu HIM i, prawdę mówiąc, sądziłam, że oryginał należy do Chrisa, a nie Neila Diamonda. Cóż, człowiek uczy się całe życie. Oryginał mnie jednak nie porywa, a najwłaściwszą wersją wydaje mi się właśnie ta powyższa.
Czwartek, 13 kwiecień: Green Day Johnny B. Goode (wersja na żywo)
Zapuszczając się w trochę starszą piosenkę, ale w nowszym wykonaniu, w czwartek towarzyszyła mi niezwykle energetyczna wersja "Johnny B. Goode" Green Day'a. Green Day ze swoją dynamiką i klimatem ożywili tę piosenkę jeszcze bardziej, choć wydawałoby się to niemożliwe. Jeszcze wykonanie na żywo - a wiadomo, że Green Day na żywo ma jeszcze więcej energii niż na kawałkach studyjnych. Jak i w przypadku środowej piosenki, znam wiele coverów tego utworu, ale powyższy podoba mi się najbardziej.
Piątek, 14 kwiecień: Extreme More than words
W piątkowy wieczór usiadłam do przepięknej ballady, do której nakręcono skromny, klimatyczny, czarno-biały teledysk. Piosenkę uwielbiam za jej przesłanie, nie tylko za sam tekst, czy muzykę samą w sobie. Jestem przeciwniczką mówienia o miłości wprost - od słów zdecydowanie bardziej wartościowe są czyny. Wyrażanie swoich uczuć sobą, nie tylko przez słowa, powinno być dla nas naturalne. Niestety, często mam wrażenie, że ludziom łatwiej przychodzi mówienie, niż okazywanie uczuć.
Sobota, 15 kwiecień: Céline Dion My heart will go on
Sto piąta rocznica zatonięcia Titanica przypomniała mi, jak dawno temu ten statek wywarł na mnie ogromne wrażenie. Być może nawet historia samego statku bardziej na mnie oddziaływała. Potrafiłam godzinami oglądać zdjęcia wraku i szukać informacji na ten temat. Nurkowanie i podziwianie zatopionego Titanica byłoby dla mnie spełnieniem marzeń. Ale filmowa historia nie odbiła się, oczywiście, bez echa. Z tym, że film byłam w stanie obejrzeć tylko raz. Nie pamiętam, czy odważyłam się na drugi raz, a trzeciego na pewno nie było. Niemniej, rocznica ta przypomniała mi o tej mojej dziecięcej fascynacji i natchnęła do pisania. Znów. Miałam niedomknięty wątek jednej z bohaterek w książce. Powierzchownie wiedziałam, jak go zakończyć, a przy tym nadać głębie jej osobowości, ale teraz jest on doprecyzowany i pociągnięty dalej - i to dalej, niż kiedykolwiek mogłabym się po sobie spodziewać. Samej piosenki uczyłam się kiedyś grać na gitarze i śpiewać - nie wyszło to z mojej inicjatywy i nie przykładałam się specjalnie do nauki tego utworu.
Niedziela, 16 kwiecień: Guns N’ Roses Sympathy for the devil
Nienawidzę Guns N’ Roses. Scenę rockową i metalową uwielbiam, ale największych gigantów po prostu nie mogę słuchać. Trudno. Niemniej w niedzielę przełamałam się i posłuchałam - i to nie tak od siebie. Przez całe święta oglądaliśmy rodzinnie filmy - głównie horrory. Jako że normalni ludzie czas świąteczny spędzają bardziej pobożnie, ja postanowiłam zmartwychwstanie świętować w iście wampirzym klimacie - oglądając "Wywiad z wampirem" i "Królową potępionych" po raz setny. I tym razem, wpatrując się w napisy, spostrzegłam, że w tle leci chwytliwa piosenka. Jedna z najlepszych scen... "Don't be afraid... I'm going to give you the choice I never had." A więc co mogło mi towarzyszyć dzień po takim wampirzym seansie? Przecież to wyraźnie podobało się nawet Lestatowi.
Poniedziałek, 17 kwiecień: Bon Jovi Bed of roses
Nigdy nie byłam specjalną fanką tegoż zespołu oraz ani samego w sobie Johna. Jego głos nigdy mnie tak nie porywał. Nigdy też nie wchodziłam choćby ciut głębiej w muzykę formacji... A szkoda. Gdybym wcześniej wpadła na "Bed of roses" na pewno więcej uwagi poświęciłabym na zapoznanie się z historią i piosenkami zespołu. To kolejna piękna ballada w tym zestawieniu. Nic dziwnego, że muzyka tak skutecznie odciągnęła mnie od czytania, a skłoniła do pisania. O tak, piosenka znajduje już swoje zastosowanie w pisaniu dalszych fragmentów książki. Sam kontekst napisania tegoż utworu też jest warty odnotowania - Jon przytargał pianino hotelowe do swojego pokoju, gdzie zaczął opisywać, jak czuł się w tamtej chwili. Zaledwie kilka minut wypływania uczuć z serca, a powstała tak cudowna piosenka.
Wtorek, 18 kwiecień: Paramore Still into you (wersja na żywo, Pinkpop)
Paramore to taki twór, który kiedyś bardzo, ale to bardzo lubiłam. Potem ich brzmienie trochę się zmieniło, a w ostatnim czasie tak drastycznie, że nie jestem w stanie słuchać tej formacji bez szpilki wbitej w serce. Nie mówię, że nowe brzmienie jest złe. Jest po prostu... inne. I mniej dojrzałe, bardziej dziecinne, infantylne i idealne, aby zbić pieniądze na masowym odtwarzaniu piosenki we wszystkich możliwych rozgłośniach radiowych. We wtorek jednak rozkoszowałam się piosenką z tego, jak na moje oko, przejściowego okresu w historii zespołu.
Środa, 19 kwiecień: Peter Gundy Sorrows Passing
Jeśli sądzicie, że w ciągu tych dwóch tygodni nie mogłam już wynaleźć sobie czegoś piękniejszego i bardziej inspirującego do pisania, jesteście w błędzie. W środę napisałam dziesięć tysięcy sto trzydzieści jeden znaków, głównie przy tym utworze. Utwór jest idealny, ale od połowy przechodzi w coś magicznego. To właśnie sprawia, że moje palce same suną po klawiaturze, a głowa pracuje, wysyłając do moich rąk odpowiednie słowa, pochodzące prosto z serca. Peter mnie zdumiewa z każdą nową pracą. Zawsze sądzę, że już niczego piękniejszego nie da rady stworzyć, a wtedy on to robi.
Jakbym miała określić mój ostatni czas, nadałabym mu tytuł "bardzo chcę się uczyć, ale nagle świat stał się taki ciekawy". No właśnie. Sesja sesją, a ja mam ochotę czytać. W ten sposób połknęłam prawie połowę "Dziewczyny, którą nigdy nie byłam", a wczoraj prawie zabrałam się za inną książkę. Sumienie zwyciężyło, ale i tak niezmiernie ciągnie mnie do filmów... Dlatego szybko wywiązuje się ze swoich muzycznych obowiązków na blogu w formie czwartkowego muzycznego przekładańca i wracam do nauki.
Czwartek: Rockin'1000 Smells like teen spirit
Nirvana to jeden z tych kultowych zespołów, które jakoś toleruję i szanuje, ale niespecjalnie lubię. Najbardziej w moim guście jest chyba "Breed". Na najsłynniejszą piosenkę "Smells like teen spirit" reaguje z uznaniem kiwając głową, ale nie porywa mnie. A raczej nie porywała mnie, aż do czasu, gdy wpadłam na powyższy cover w wykonaniu, podobno, największego zespołu na świecie. Nie sprawdziłam tej informacji, ale patrząc na powyższy klip, jestem w stanie to uwierzyć. To jednak nieważne. Ważne, że w końcu poczułam w sobie energię tej piosenki!
Piątek: Elvis Presley (Let me be your) Teddy Bear
Elvisową miłość zaszczepił we mnie mój nauczyciel gry na gitarze i śpiewu. Nie robił tego celowo. Po prostu raz nauczyliśmy się jednej piosenki Elvisa, a później ja sama przychodziłam z jego utworami - leżały one w moim guście, a przy tym byłam w stanie ze spokojem je zaśpiewać. Powyższą piosenkę podsunął mi mój ulubiony wokalista - w pewnym wywiadzie dla niemieckiej stacji była ona odpowiedzią na pytanie, jaką miłosną piosenką opisałby swoją osobę.
Sobota: Ville Valo Olet mun kaikuluotain
A jeśli już mówimy o moim ulubionym wokaliście, w sobotę w Finlandii odbyła się Emma Gaala, podczas której zgarnął nagrodę za najlepszy teledysk. Powyższa piosenka wysoko stoi w fińskich notowaniach, choć jest coverem. Ale za to jakim! Według mnie istnieją piosenki, które odczuwa się wszystkimi zmysłami. Ta właśnie do nich należy.
Niedziela Robyn Adele Anderson American Idiot
Lubię ciekawe aranżacje znanych piosenek. Zazwyczaj nawet bezpłciowe piosenki radiowe (nie wspominając już nawet o świątecznych) zyskują wiele charyzmy, jeśli są zagrane jako rock lub metal. Rzadziej spotykam się z dobrze wykonanymi piosenkami rock i metal w innym gatunku - moimi ulubionymi już w ogóle. Covery, owszem, o ile są utrzymane w podobnym stylu A powyższe wykonanie? Zakochałam się od pierwszych sekund. Od tego czasu poznałam już inne ciekawe aranżacje współczesnych piosenek w takim klimacie.
Poniedziałek: Tuure Kilpeläinen ja Kaihon Karavaani, Yona Tahtoisin, tahtoisin
W swoim bliskim otoczeniu mam pewną osobę, która ma zdolność wyszukiwania piosenek, które zupełnie nie leżą w moim guście, ale mi się podobają. Teraz czekam, aż powyższa piosenka zostanie mi zaśpiewana. Zachwyciłam się brzmieniem gitar, a następnie wyśpiewanymi uczuciami. Teledysk też nasycił moje oczy. No i fiński... Czego mogłabym chcieć więcej?
Wtorek: Abney Park Sleep Isabella
Z tą samą osobą podzieliłam się również moją steampunkową miłostką. Dziękuję za przypomnienie mi o tym zespole! Dzięki takim wspominkom udało mi się odnaleźć piosenkę, za którą szalałam kilka lat temu, a została przeze mnie jakimś cudem zapomniana. Zdecydowanie czas wrócić do muzyki w takim klimacie, bo dzięki niej łatwiej mi się skupić i przyjemniej mi się pracuje - nawet jeśli są to nudne projekty na studia.
Środa: James Bay Hold Back The River
Strasznie psioczę na radiową muzykę, ale czasami wypluje ona całkiem dobry kawałek. Powyższy utwór w 2015 roku towarzyszył mi podczas porannych podróży do pracy, przez co jeszcze bardziej niechętnie opuszczałam samochód, choć robiłam to w niezwykle dobrym humorze. Swoją drogą - czy nie mówiłam, że uwielbiam umuzykalnionych chłopców z długimi włosami i kapeluszami? No właśnie.
Sesja trwa w najlepsze. Wyjątkowo nie mam dużej ilości egzaminów, ale muszę wykonać kilka prac na zaliczenie. Prawdę mówiąc - egzamin jest już mniej wymagający. Nad pracą, która musi być wyczerpująca, trzeba posiedzieć więcej czasu. Tym bardziej, jeśli ktoś woli robić projekty indywidualnie.
W związku z ogromem pracy na studia, nie skupiałam się specjalnie na wyszukiwaniu nowych piosenek. Czasami górę nad nawet najdrobniejszymi przyjemnościami muszą wziąć obowiązki. Trudno. Tak więc w tym tygodniu bardziej skupiłam się na gotowych playlistach, ale przyniosło to też kilka muzycznych korzyści.
Czwartek: Ari Koivunen Fullmoon
O wokaliście wspominałam w poprzednim muzycznym przekładańcu. W czwartek towarzyszyła mi piosenka, dzięki której polubiłam jego głos. Za oryginał odpowiada fiński zespół Sonata Arctica, który wydał ją na płycie "Ecliptica" z 1999 roku. Utwór był swoistą otwartą furtką do dalszej kariery zespołu, który jest jednym z dość rozpoznawalnych formacji fińskich. Sądzę jednak, że powyższa wersja jest zdecydowanie lepsza. Obawiam się, że głównie przez sto razy lepszy wokal.
Piątek: Slipknot XIX
Już kiedyś pisałam, że Slipknot to jeden z moich ulubionych zespołów. Powyższy utwór stanowi intro do albumu ".5: The Gray Chapter". Zahipnotyzował mnie nie tylko fenomenalnie brzmiącym wokalem, ale też prostotą muzyki. Bardzo, bardzo, bardzo oddziałuje na moją wyobraźnie. A klip... Gdyby piosenka nie była tak zapierająca dech w piersi, mogłabym powiedzieć, że teledysk jest lepszy, głównie ze względu na sam pomysł.
Sobota: Peter Gundry Lady of the Dawn
Peter Gundry ulokował się w moim sercu za pomocą gotyckiej muzyki, a przede wszystkim poprzez wampirzy walc, o którym wspominałam w jednym z pierwszym muzycznych przekładańców. Tym razem zabrał mnie do miejsca, które są mi bardzo bliskie. Jego propozycja nordyckiej muzyki musiała stać się piosenką dnia, o ile nie odkryciem stycznia. Tej pracy nie da się opisać słowami. Trzeba zamknąć oczy i przenieść się na północną ziemię, czując wokół siebie mróz ciemnej nocy polarnej, obserwując zorzę polarną i migoczący śnieg, a także śledząc każdy ruch niewiasty przy wielkim ognisku, z którego buchają iskry i ciepło.
Niedziela: Apulanta Paha ihminen
Jak mówiłam - w tym tygodniu nie było nic odkrywczego. W niedzielę spędziłam trochę czasu przy Apulancie - fińskim zespole, o którym była mowa już raz wcześniej. Uwielbiam charakterystyczny głos wokalisty, który - o czym przekonałam się niedawno - może brzmieć też miękko i subtelnie. Tego dnia postawiłam jednak na melodyjność, wyraźny rytm, wyraźną perkusję i gitarę, choć utwór należy do tych "lżejszych", jeśli chodzi o ten zespół.
Poniedziałek: Green Day 99 revolutions (wersja na żywo, Rock am Ring 2013)
Mówiłam Wam już, że Green Day to moja dziecięca miłość? Nie? To już wiecie. To jeden z pierwszych odkrytych przeze mnie ostrzejszych zespołów i pozostał ze mną już od tamtego czasu - na pewno była to szkoła podstawowa, ale nie jestem pewna, która klasa, na pewno jednak bardzo wcześnie. Green Day to zespół, który zaraża mnie swoją energią głównie poprzez wersje na żywo. Powyższa pochodzi z festiwalu Rock am Ring, na który wyjazd stanowi jedno z moich marzeń. Tymczasem zespół kilka dni temu grał koncert w Polsce, który z bólem serca odpuściłam.
Wtorek: Peter Gundry Samhain - Celtic Festival of the Dead
Peter zaczarował mnie znów, tym razem swoją propozycją celtyckiej muzyki. Naprawdę trafia w mój gust. Obawiam się, że niebawem będę pisać tylko i wyłącznie przy takiej muzyce. Muszę jednak przyznać, że z taką muzyką w tle uczy mi się zdecydowanie przyjemniej - a już na pewno nie jest to takie nudzące.
Środa: Peter Gundry The Dream Snatcher
Jak widać - mój muzyczny świat obezwładnił Peter Gundry. Nie wiem już, który jego utwór z tego tygodnia podoba mi się najbardziej, ale moja sympatia rośnie chyba wraz z odkrywaniem kolejnego jego dzieła. Prawdopodobnie więc to jest mój faworyt z ciągu ostatnich siedmiu dni, choć ogólnie i tak najbardziej kocham jego wampirzy walc. Przy nim jednak nie mogę się uczyć, ponieważ moje palce od razu tańczą w rytm utworu i chcą pisać.
Jestem doprawdy zdziwiona, że minął tydzień od poprzedniego postu z serii muzycznych przekładańców. Najpierw walczyłam z przygotowaniami do egzaminu, a w weekend miałam okropny zjazd - zajęcia od rana do wieczora, sześciogodzinny warsztat z jedną osobą, drugiego dnia cały dzień zajęcia także z jedną osobą. Po ciężkim zjeździe zazwyczaj mój poniedziałek wygląda jak typowa niedziela. Nic nie robię, nie mam na nic siły, motywacja do pracy zerowa, maksymalny odpoczynek, który polega na robieniu niczego. Wczoraj sądziłam, że jest wtorek, a tutaj już środa. Nie wiem, co się działo przez te dni, ale na pewno nic produktywnego. Dziś miała być już recenzja, ale tradycji musi stać się zadość i przychodzę do Was z postem muzycznym.
Czwartek: Thirty Seconds To Mars Hurricane
Mówiłam już wcześniej, że wiem, jaka będzie moja piosenka imieninowa. W nocy ze środy na czwartek przypomniało mi się o tym zespole. Bardzo, bardzo dawno go nie słuchałam, więc przepadłam. Od razu wybrałam swoją ulubioną piosenkę formacji, a następnie włączyłam sobie teledysk, który spełnił moje wymagania. Pamiętam, że kiedy słuchałam piosenki po raz pierwszy, wyobrażałam go sobie zupełnie inaczej, ale kiedy już pojawił się klip, byłam oczarowana. Uwielbiam dłuższe teledyski, które służą do opowiedzenia jakiejś historii - nierzadko bardzo pokrętnej. W tym wypadku podpisuje się pod wersją nieocenzurowaną, choć powyżej zamieszczam ocenzurowaną. Cenzura w przypadku produktu artystycznego bardzo mnie śmieszy. Niedługo może pojawi się ona też w muzeach?
Piątek: Stone Sour 30/30-150
Przychodzi taki moment w nauce, kiedy ma się już dość. W piątkowy wieczór tak u mnie wyglądał. Postawiłam na muzykę i choć chwilowe zapomnienie o sesji. Jak widać, przydał się taki moment, bo egzamin zaliczony na najwyższy wynik w grupie. Uwielbiam tak zaczynać sesję, bo moja motywacja do dalszej nauki wzrasta, podobnie jak chęć pracy w kolejnym semestrze lub choćby organizacja do niego. Co do Stone Sour - nie wiem, jak mogłam stronić od poznania tego zespołu. Pierwsze piosenki poznałam rok, może dwa lata temu, a od jakiegoś czasu lubię poznać kolejną ich piosenkę. Corey trzyma taki poziom, że wiem, iż nigdy mnie nie zawiedzie, niezależnie od zespołu, w którym występuje.
Sobota: Apocalyptica, Gavin Rossdale End of Me
Nie jestem specjalną entuzjastką głosu, jakim dysponuje Gavin, ale uwielbiam tę piosenkę. Jej tekst mnie oczarowuje, a sam koniec pozostawia wielki niedosyt. Nie oznacza to, że piosenka jest źle wykończona. Raczej jest tak dobrze zakończona, że chcę więcej i więcej. Pozostawia taki głód, że mam ochotę błagać choćby o jeszcze jeden refren. Sam teledysk też mnie urzekł. Nic dziwnego, skoro uwielbiam długowłosych, umalowanych, szczupłych młodzieńców w czerni i kapeluszach. Cylindry to już w ogóle znajdują się na w ścisłym kręgu mojego uwielbienia. Tak więc Perttu tutaj pociesza moje oczy, bo obecnie tego zrobić już nie może.
Niedziela: Thirty Seconds To Mars - Hurricane, akustyczna wersja na żywo - Sessions Concert
To wykonanie tak mnie prześladowało, że musiałam go posłuchać o 5 rano, kiedy szykowałam się do szkoły, w tym na egzamin. Towarzyszyła mi też wieczorem, kiedy pisałam wstęp do swojej pracy pisemnej (coś na kształt licencjackiej). Maksymalne skupienie, rozluźnienie i spokój, targany emocjami gdzieś wewnątrz mnie, które próbowały wyrwać się na powierzchnię przy każdym refrenie. Jak dla mnie - najpiękniejsze są wykonania właśnie tego typu. Głos, gitara akustyczna i cała gama szczerych emocji, które zazwyczaj są zagłuszane.
Poniedziałek: Green Day Cigarettes and Valentines
Bardzo, bardzo ubolewam nad tym, że piosenka nie została nigdy wydana w wersji studyjnej. Bardziej jest mi smutno z samego faktu, bo i tak nie słuchałabym jej w takiej wersji. Green Day zdecydowanie mocniej porywa mnie w wersjach na żywo. Głównie słucham ich koncertów. Z tytułem wiąże się bardzo zabawna historia. No, może wówczas taka zabawna nie była. Został nagrany album o tej nazwie, jednak został skradziony ze studia. Billie Joe się załamał i odseparował od wszystkich, a Tre publicznie poprosił, że jeśli ktoś wyda krążek, to niech dołączy do niego przyzwoitą okładkę. Ostatecznie płyta nie została nagrana drugi raz, co już mnie smuci, bo uwielbiam niemal każdą piosenkę zespołu. Jednakże Green Day wziął się do pracy i wydał "American Idiot". O znaczeniu i dobrych opiniach tej płyty nie trzeba nawet mówić. Formacja zaczęła grać na koncertach powyższą piosenkę z zaginionego krążka, więc może kiedyś przełamią się i nagrają płytę jeszcze raz.
Wtorek: Marina & The Diamonds Bubblegum Bitch
Na pierwszy rzut oka beznadziejna, słodka, lukrowa piosenka, jakich pełno. Patrząc jednak na to, że tekst jest przeładowany żartem, ironią i sarkazmem... Żartobliwe ukazanie zepsucia. Kpiący tekst zawsze poprawia mi humor, choć często zapominam o tej piosence. Polecam poczytać o całej płycie, która zdobyła dość skrajne oceny krytyków.
Środa: Okra Playground Kaunokieli, wersja na żywo - Flow Festival
O projekcie wspominałam już, kiedy poznałam ich aranżację utworu "Kun mun kultani tulisi", wykonanego także podczas Flow Festival w Helsinkach. Utwór tak bardzo mnie prześladował, aż w końcu zdecydowałam się na posłuchanie innych piosenek zespołu. Padło na powyższą. Synteza gatunków, starego i nowego, działa na mnie nadzwyczaj inspirująco. Szczególnie podoba mi się przywrócenie do łask kantele. Żałuję, że nie wpadłam na ich muzykę wcześniej, kiedy zaczynałam swoją przygodę z Finlandią.
Dzisiaj przychodzę do Was z postem muzycznym, mającym na celu zaprezentowanie Wam utworów, które towarzyszyły mi w ubiegłym tygodniu. Mam nadzieję, że ten wpis zapoczątkuje pierwszą serię na blogu, a we mnie samej odrobinę przełamie nieumiejętność pisania/mówienia o muzyce. Powoli, małymi kroczkami, do przodu.
Zacznę nietypowo, bo od czwartku (kiedyś był to mój ulubiony dzień tygodnia), aby skończyć na dniu wczorajszym. Ostrzegam - było, jest i będzie fińsko, choć inne języki także wchodzą w grę. Nie ograniczajmy się tak do angielskiego, który aż tak piękny nie jest.
Czwartek: Peter GundryThe vampire masquerade
Dawno żaden utwór nie natchnął mnie do pisania tak bardzo, jak właśnie ten. Peter Gundry to moje wielkie odkrycie jesieni. Chociaż obok niego kręci się mnóstwo artystów z podobną muzyką, to właśnie jego melodie trafiają do mnie najbardziej. Wiem już, w którym momencie książki przyda się ta piosenka i, prawdę mówiąc, nie mogę się już doczekać pisania adekwatnej sceny, bo widzę ją bardzo wyraźnie. Sam utwór jest żywy, choć melancholijny, a przy tym romantyczny, rytmiczny, smutny i odrobinę mroczny. Bardzo wampirzy. Prawdziwa maskarada starych, choć pięknych krwiopijców na średniowiecznym zamku. Końcówka - mistrzostwo.
Piątek: Faun Tanz mit mir
Nie mam pojęcia, jak to się stało, że dotąd nie znałam zespołu Faun. Chociaż poznałam się z nim przy okazji innej piosenki, to jednak ta zatrzymała mnie przy formacji zdecydowanie na dłużej. Jestem przyzwyczajona do męskiego wokalu w języku niemieckim (dobra, ja w ogóle uwielbiam męskie wokale, a damskie... ekhem), a tutaj wyjątkowo bardziej lubię żeński. Mam ochotę tańczyć, śpiewać i wrócić po latach do nauki niemieckiego. Przy okazji wprawiam się już w sobótkowe klimaty, a moja wyobraźnia produkuje idealny scenariusz. Przewrotny tekst i wesoła melodia sprawiły, że z chęcią powracam do tej piosenki.
Sobota: Green Day Still breathing
Wyczekiwałam premiery teledysku fabularnego do tej piosenki, odkąd zobaczyłam przepiękny zwiastun. Teledysk tekstowy nie przypadł mi do gustu (w ogóle ich nie lubię, choć Green Day bardzo się tym razem postarał i nawet taka forma klipu do "Say Goodbye" przypadła mi do gustu). Sądziłam, że nic nie przepije wideo do "Stray heart", ale to... Mały film emocjonalny, który idealnie dopełnia piosenkę. Ona sama w sobie jest już piękna, na miarę "Wake me up when september ends". Część fanów widzi w niej piosenkę o odwyku, na którym jakiś czas temu wylądował Billie Joe (szczególnie na taką interpretację wpływa sam teledysk, przez którego większość zespół gra bez niego). Wokalista jednak wyraził się jasno - piosenka nawiązuje do tego, że kiedyś wszyscy będą podtrzymywani sztucznie przy życiu, choć teraz oddychają samodzielnie. Powaga, bez błaznowania, kpiny i ironii? Green Day to potrafi. Chociaż piosenka jest ciężka i trudna, mi poprawiła humor w sobotę.
Niedziela: Apocaliptica Path
Apocaliptica jest niepowtarzalna i jedyna w swoim rodzaju, choć znaczną część jej dorobku, tą podstawową, stanowią covery. Jeden z najbardziej znanych fińskich zespołów, a także jeden z moich ulubionych (a jakże). Choć może utworu "Path" nie zaliczyłabym do piątki (a nawet dziesiątki) moich ukochanych piosenek tej formacji, to te wykonanie na pewno cenię sobie najbardziej. Brzmi zdecydowanie lepiej, aniżeli na płycie ("Cult" z 2000 roku). Klip do piosenki jest stosunkowo mało rozpowszechniony, choć warty oka ze względu na swoją ciekawą formę - gra cieni i walka na wiolonczele to dość nietypowy widok. Dla mnie jednak podpięta obok wersja jest tysiąc razy bardziej przyjemna dla ucha.
Poniedziałek: Harmaja Katkera maa
Uwielbiam fińską muzykę, szczególnie tą po fińsku. Ta piosenka skradła moje serce dawno temu i od razu wykorzystałam ją przy opisie zimowego spaceru ulicami Helsinek, kiedy to mój bohater pełen był ambiwalentnych uczuć - od depresyjnego smutku po fascynację. Tak się właśnie czuję, kiedy słucham tego utworu. Kocham brzmienie języka fińskiego, a także tą charakterystyczną melancholijność. Chociaż wokalistę znam z zespołu Charon (żywiej i ciężej), to miło posłuchać jego niskiego głosu w delikatnym i jakże spokojnym brzmieniu. Polecam na zimowe poranki!
Wtorek: Tuomas Holapainen A lifetime of adventure
Moje odkrycie dnia. Gdybym słuchała zespołu Nightwish, którego Tuomas jest założycielem, z pewnością wcześniej spotkałabym się z tą piosenką (2014 rok). Wokal obstawia Johanna Kurkela (żona muzyka), a chórki Johanna Iivanainen. Nie lubię damskiego głosu, a ten tutaj jest bardzo słodki. Bardzo nie lubię sztucznej słodyczy, ale ta jest jeszcze przyzwoita i pasuje do ogółu kompozycji (ta byłaby bardziej udana, gdyby nie zbędna solówka gitarowa). Kurkela lepiej brzmi po fińsku, wystarczy spojrzeć na uwielbianą przeze mną piosenkę "Ehkä ensi elämässä. Jednak "A lifetime of adventure" pozostaje świetną piosenką, bardzo klimatyczną. Teledysk też jest przepiękny i niezwykle magiczny, a także odnosi się do całego albumu, który inspirowany jest komiksemDona Rosy "Życie i czasy Sknerusa McKwacza". Mało kto jest w stanie pokusić się o taką spójność.
Środa: Jonsu Hummani hei
Indica kilka lat temu oswoiła mnie z żeńskim brzmieniem fińskiego, a także otworzyła mnie na kobiece zespoły. Sprawdzając, co nowego słuchać w zespole (cisza od kilku lat), dowiedziałam się, że jakiś czas temu Jonsu (liderka grupy) nagrała nową wersję tradycyjnej piosenki fińskiej. Uwielbiam jej głos i miło jest usłyszeć go po tak długiej przerwie. To wykonanie bije na głowę męski oryginał z 1953 roku (Tapio Rautavaara - Juokse sinä humma) właśnie przez swoją elfią dziewczęcość i delikatność.
Za tydzień wrócę z podobną listą, choć z odmiennymi piosenkami. Sumiennie będę wyłapywać swoje piosenki dnia, a przy okazji pokuszę się może o małe urozmaicenie dla moich uszu.
Mam nadzieję, że spośród powyższych utworów chociaż jeden przyciągnie Waszą uwagę. Może nawet coś z nich polubicie lub po prostu poznacie (poszerzanie horyzontów jest atrakcyjne same w sobie).
Kiedy ludzie czytają lub słuchają tekstów [z nowego albumu] mówią czasem: "Możecie się władować w niezłe gówno". Odpowiadam wtedy: "Mam nadzieję, że mnie za to zamordują".
Green Day. Rzucasz to hasło i nie musisz długo czekać na odpowiedzi. Informacje zwrotne są zaskakujące i pokazują, jak wiele skrajnych emocji niesie ze sobą muzyka tego trio. Opinie są różne, jak każdy fan (i antyfan) tego zespołu. Dla wszystkich, którzy uważają, że Green Day się sprzedał, w tym miejscu pokazuję środkowy palec (lub wypinam obnażone pośladki, w myśl Armstronga) i mówię, że tylko coś kontrowersyjnego jest warte uwagi, bo jest prawdziwe, a forma sztuki podobająca się każdemu jest tylko sztucznym schematem.
Piosenka mówi o staraniach utrzymania motywacji, żeby coś zrobić, bo wciąż słyszysz od starszych od siebie, żebyś wziął się w garść, zmotywował i coś zrobił. Po jakimś czasie odczuwasz wielką frustrację i myślisz, że naprawdę powinieneś coś zrobić, ale kończy się na tym, że nie robisz absolutnie nic.
Z racji tego, że Green Day pojawia się w moim życiu na dłużej raz na kilka lat (choć, oczywiście, cały czas przewija się pojedynczymi piosenkami pomiędzy aktualnie słuchaną muzyką) i zawsze odgrywa w nim ważną rolę, nie mogłam przejść obojętnie obok ich biografii, zatytułowanej "Green Day. Amerykańscy Idioci". Tym bardziej, że napisana została przez ich fana. Dlatego kiedy w końcu miałam książkę w rękach, od razu zabrałam się za jej czytanie...
Muzyka rockowa pełna jest nieudaczników, maniaków śmierci i niezaprzeczalnych fiutów.
... i równie szybko przerwałam. Męczyłam się z nią okropnie, odkładając ją i znów do niej wracając. Coś w tej publikacji było takiego, co mnie odstraszało. Co? Chyba to, czego nie lubię w biografiach - daty oraz suche fakty. A do tego dziesiątki nazw zespołów różnego pokroju... Chryste!
Być może jestem ignorantem albo krótkowzrocznym kolesiem, ale nie sądzę, żeby zabijanie ludzi było dobrym lekarstwem na to, że inni umierają.
Kwestia, którą z początku uważałam za plus, czyli autor - fan (Ben Myers), szybko przemieniła się w największy minus. W książce znajduje się mnóstwo negatywnych opinii na temat innych zespołów, działających w czasach rozwoju i rozpędu kariery naszego trio. A jakby tego było mało, większym niesmakiem na tym tle staje się jeszcze wychwalanie Green Day'a ponad wszelaką ówczesną muzykę. Coś naprawdę nie do zniesienia. Dla mnie biografia powinna pozostawać w większym stopniu bezstronna. Ewentualnie dopuszczam opinie na temat podmiotu biografii. Ale żeby obrzucać błotem pozostałą scenę muzyczną?! Niedopuszczalne.
W połowie lat dziewięćdziesiątych problemem wielu zespołów było to, że to wszystkiego, a zwłaszcza do siebie, podchodziły bardzo poważnie.
Zawiodłam się także jeśli chodzi o formę. Zdjęcia z koncertów powinny być przy adekwatnych do nich fragmentach, a nie w postaci kilku stron z fotografami zespołu na przestrzeni całej kariery, gdzieś w środku lektury.
Ja, jak większość uczestników festiwalu, byłem zbyt pijany, żeby w ogóle zauważyć problemy z nagłośnieniem albo chociaż żeby się nimi przejmować. Fatalny dźwięk oznaczał punk rock - wszystko grało.
A jeśli już jesteśmy przy całej karierze zespołu - niniejsza książka napisana została w 2006 roku, a na język polski przetłumaczona dopiero w 2014. Stąd też przy zakupie sugerowałam się data podaną na stronie (czyli 2014 rok) i nawet nie czytałam nic więcej na temat tej pozycji w innych źródłach. Nawet gdybym znała obie daty i miała ich świadomość, kupiłabym tę książkę. Ale, niestety, nastawiłam się na opis całej kariery tego zespołu i z niecierpliwością czekałam na opis najnowszych płyt. Niestety... Biografia kończy się na płycie "American Idiot".
Rodzicielstwo oznacza robienie rzeczy absolutnie bezinteresownych, podczas gry gra w zespole, czy na rockandrollowej scenie oznacza pochłonięcie swoją osobą. To dobra sytuacja, utrzymuje cię twardo na ziemi, nie pozwala ci odejść od cienkiej granicy między tym, że wszystko jest totalnie fajne a tym, że wchodzisz w jakieś totalne szaleństwo. Jeśli chcesz pisać dobre piosenki, naprawdę potrzebujesz takiej równowagi.
Ponadto dysproporcje w teście są ogromne. Pierwsze płyty i koncerty są skrupulatnie opisywane, a coraz to nowsze zostały potraktowane powierzchownie. Szkoda, ogromna szkoda...Powszechnie wiadomo, że dla Green Day'a najważniejszą płytą była ta z 2004 roku.
Jeśli komuś podobała się ich muzyka wcześniej, a teraz nagle nie podoba im się ten album, to chodzi o coś zupełnie innego niż muzyka. Muzyka pozostała - chodzi o polityczne poglądy.
Ale mimo wszystkich minusów, dostrzegam ogromy plus tej pozycji. Plus, z którym większość będzie się kłócić. Otóż - biografia idealnie przedstawia fakt, że Green Day to nie jest zespół, który się "sprzedał". O tym akurat mogłabym pisać elaboraty. Ograniczę się tylko do kilku prostych słów. Proszę mi podać (jeśli się ze mną nie zgadzasz), który zespół zatem się nie sprzedaje? Czy muzyka może istnieć bez wytwórni? Oraz drugi aspekt... Kiedy zespół zmienia odrobinę brzmienie, fani od razu protestują słowami "sprzedają się!". Ale kiedy zespół wciąż robi tę samą muzykę, słyszy dokładnie te same komentarze, bo przecież bazują na materiale, który dotarł do większości słuchaczy (czyli się dobrze sprzedał).
W byciu sławnym jedna rzecz jest kompletnie popieprzona - jeśli masz pieniądze, nie wolno ci narzekać. Wystarczy, że tylko zaczniesz, ludzie od razu mówiąc coś w stylu "O co ci, kurwa, chodzi? Ty narzekasz? Nie musisz pracować od rana do wieczora. Nie musisz martwić się o pieniądze ani o to, gdzie mieszkasz". Czuję się tak, jakbym przed nikim nie mógł swobodnie wyrazić swoich frustracji, ponieważ nikt tego nie zrozumie.
Absurd. Ja po latach wkładam słuchawki, w których już leci ich muzyka i mówię "tak, to Green Day". Ich brzmienie jest tak charakterystyczne, że może spokojnie walczyć z komercją.
Ludzie nie wiedzą, kim, do cholery, właściwie są. Ja również wciąż z tym walczę - to część procesu dojrzewania i dorastania.
A biografia... Chyba jest zbyteczna. Jeśli ktoś się waha z opinią na temat tego zespołu, niech przeczyta i się ustosunkuje. Jeśli ktoś jest fanem - pierwsze lata zespołu zostały rewelacyjnie przedstawione. Ale sam zespół najlepiej prezentuje się w muzyce, więc jeśli ktoś zawzięcie poszukuje tej pozycji (a wiem, jak ciężko ją dostać), niech odpuści i włączy sobie po prostu ich płytę. Muzyka mówi wszystko.
Co najważniejsze - Green Day ufarbował świat na jaskrawo w wyjątkowo bezbarwnych i ponurych czasach. I choćby za tę jedną rzecz należy im się szacunek.